ขนาด Bodyslam ยังต้องรอ MaleRose

/, Old Day/ขนาด Bodyslam ยังต้องรอ MaleRose

ขนาด Bodyslam ยังต้องรอ MaleRose

ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงไม่อยากเล่า

เรื่องนี้ในตอนนั้นราวกับว่ามันเป็นเรื่องที่อัปยศในชีวิตและไม่อยากจะพูดถึงมันอีก
แต่พอมาวันนี้ในระหว่างเก็บห้องอยู่ ผมได้เจอ DVD Chang Fest 2012 ซึ่งทำให้ผมนึกถึงอดีตอีกครั้ง
แต่เป็นการนึกถึงในมุมมองที่เปลี่ยนไป ปัจจุบันเป็นเรื่องขำๆไปแล้ว
แต่กว่าจะเล่าไปถึง Bodyslam นั้นนานหน่อยนะ เพราะต้องเกริ่นยาวว
และอยากเล่าเพื่อเป็นแรงบัลดาลใจให้กับคนที่ทำวงดนตรีแล้วบ่นท้อแท้จะเลิกทำ
ว่าอย่าพึ่งให้อ่านบทความนี้ก่อน แล้วค่อยเลิก 555

เริ่มไปที่ตอนเข้ารอบไปเลยละกัน

ในตอนนั้นตอนนี้ผมได้ผ่านเข้ารอบไป ก็ดีใจนะ แต่ความกลัวอะไรหลายๆอย่างนั้นมีมากกว่า
วงที่ผ่านเข้ารอบคือ Boom Boom Cash / MaleRose / Midnight Band / Paiblues / So-me-day
แต่ละวงนี่ฝีมือโหดๆกันทั้งนั้น โหดกันตั้งแต่สมัยนั้นแล้ว แต่ 5 วงนี้ต่างแนวทางกันหมดเลยนะ

เอาแค่นักร้อง
Boom Boom Cash หมิว ก็ระดับเทพโอเปร่า
Midnight Band แบบว่าเสียงใสๆกิ๊งๆ
Paiblues นี่ก็เสียงพลังโคตร
So-Me-Day นี่ก็ร้องดีเสียงดีแบบว่าประสบการณ์เยอะ
MaleRose นี่คือเสียงต่ำแต่อยากร้องเพลงร็อค
ส่วนอื่นๆที่ไม่ใช่นักร้อง ก็เทพหมดเลย ยกเว้น MaleRose นั่นแหละ

โอกาสมีเยอะแต่ไม่มีตอนไหนเลยที่จะทำได้ดี พลาดตลอด
เรื่องที่ 1 การเล่นดนตรีแบบสลับวง

ความยาก อยู่ที่อะไรรู้มั้ยการไปเวิคชอป และออกไปเล่นนี่แหละ
ไอสิ่งที่กลัวมาตลอดดันเป็นจริง
ในวันนั้นมีเวิคชอป โดยพี่มัมลาโคนิค โดยที่เอาทุกวงมาสลับตำแหน่งแน่นอน
ไม่มีใครอยากได้ผมหรอกตัวเลือกสุดท้ายของคนอื่น
และผมก็ได้มาอยู่กับ เอ้ Boom Boom Cash

โจทคือ เมื่อเปลี่ยนวงแล้ว เรายังจะเล่นเข้าขากับคนอื่นๆได้กันอยู่มั้ย โดยที่ไม่เคยซ้อมกันมาก่อน
และเวลาเลือกก็ต้องเป็นเพลงที่นักร้องร้องได้
ในใจคิด กรูซวยยยแล้วววววว ร้องได้แต่เพลงญี่ปุ่น
ส่วนเพลงฝรั่ง Bullet for my valentine , Limpbizkit , Linkinpark , ไม่ก็โคตรเก่าแบบ Michael Learns To Rock
เพลงพวกนี้ต้องแกะมายากไป
ผมเป็นคนที่ไม่ฟังเพลงไทยเลย และต้องมาร้องเพลงไทย
จริงๆฟังก็ฟังน้อยแต่ไม่เคยมาหัดร้อง ร้องได้ก็คือบทเพลงของบร๊ะเจ้า Socool เลี้ยงส่งนั่นเอง

ผมบอกเอ้ว่า ร้องได้เพลงเดียวหวะแถมเนื้อก็จำไม่ได้ จำคีย์ไม่ได้ด้วย ร้องตามจินตนาการที่เคยฟังบ่อย
และพยายามจับเสียงคอดกีต้าโปร่งให้ได้
มันยากตรงที่ว่า เราไม่เคยฝึกไล่สเกลกับ Piano หรือ กับ คอร์ดกีต้าโปร่ง
ทำให้เสียงที่ได้ยินไม่คุ้นเคย เราจะคุ้นกับเสียงกีต้าไฟฟ้ามากกว่า เวลาร้องคำแรกจะสับสนมากเพี้ยนบ่อย

วงอื่นไม่ต้องพูดถึง เพลงสากล bruno mars อะไรอีก Maroon5 เพลงไทยก็มีมั้งแต่จำไม่ได้และ
เมื่อถึงเวลาจับฉลาก ได้วงสุดท้าย -_-” โคตรรกดดันนนนน แต่พอเจอวงที่ 1 เล่นก็กดดันแล้ว
วงต่อๆไปไม่ต้องพูดถึง ในใจผมตอนนั้นฆ่ากรูตรงนั้นเลยดีกว่า

เมื่อถึงตาที่ผมเล่น ดีดเสียงแรกมา ขึ้นผิดคีย์ เลยบอกแปปนึงๆเทส
ขออีกทีก็ขึ้นผิดอีก สรุปไปจับเอาเสียงคู่ต่ำ ร้องเหมือนพูดจนจบ จบไงรู้มั้ยจบไม่ลงเพราะลืมเนื้อก็จบแบบดื้อๆเลย
โคตรอาย หน้าชา อยากหาอะไรมาคลุมหน้าตัวเองในตอนนั้น
คิดดูสิ ทุกวง กรรมการ ทีมงาน จับจ้องมาที่เรา จิตใจตอนนั้นแย่แล้วอะ
จากนั้นก็โดนพี่มัมวิจารณ์ อีกนิดเป็นการขุดหลุมรอฝังตัวเอง นี่แค่ขุดหลุมก่อน ใกล้ถึงตอนฝังละ

เรื่องที่ 2 เวิคชอปตอนแต่งเพลง

โดยที่เวิคชอปนี้มีพี่กบ กับพี่อ๊อฟ Bigass มาด้วย ตอนเจอโจทนี้ค่อนข้างมั่นใจว่าทำได้แน่นอนนน
แน่นอนๆๆๆ แต่ยากตรงไหนอีกรู้มั้ย เพลงนี้ท่อนหัวเริ่ม มันคือ ขึ้นเลย ขึ้นท่อนฮุกแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
ไม่มีคีย์เกริ่นนำอะไรทั้งสิ้น และเป็นเพลงที่พึ่งจะแต่งมา แบบยังถือเนื้ออ่านอยู่เลย
ซึ่งวงอื่นๆเค้าก็เหมือนๆเราแหละแต่เค้าก็ร้องได้อะ แต่นี่อะไร
เพลงที่วงแต่งเองแท้ๆนะแต่กลับร้องขึ้นไม่ได้ งงคีย์กีต้าโปร่งอีกแล้วไง คืออันนี้จับคีย์ไม่ได้เลยต่อหน้าคนกลุ่มเดิม
เพิ่มเติมคือ พี่กบ กับพี่อ๊อฟ Bigass มาร่วมฟัง เละครับ จำได้ว่าประมาณ 5 – 6 รอบที่ขึ้น สุดฝันนั้นมีปลายทาง อยู่แบบนั้นซ้ำๆ
และตอนนี้ก็เป็นการ เอาตัวเองเข้าไปอยู่ในหลุมรอฝัง

เรื่องที่ 3 ทุกคนต้องหยุดรอ เพราะนี่คือ MaleRose

และก็มาถึงด่านสุดท้าย ด่านที่สำคัญที่สุดคือรอบตัดสินว่าใครจะได้รางวัล
พวกเราซ้อมกันอย่างหนัก ซ้อมแล้วซ้อมอีก จนถึงวันจริงเราไม่กังวลอะไรละ
เพราะว่าเราก็ซ้อมมาจนได้หมดแล้ว และเมื่อเวลามาถึงเราก็ต้องจับฉลากว่าจะได้เล่นวงที่เท่าไหร่
สรุปว่าเราได้เล่นวงที่ 4 ก็ดีแบบว่าจะได้ไม่กดดันดี ระหว่างนั้นก็รอคน รอเวลาไปเรื่อยๆนั่งทำใจ
จนคนที่มาก็เริ่มเยอะขึ้นจนแน่นร้านและจนเต็ม กรรมการก็มี ป๋าเต็ด , เมธี จินดาน้อย , โปโปษยะนุกูล
จนทุกอย่างพร้อม วงแรกก็เริ่มแค่วงแรกก็สุดแล้วอ่ะะะ วงสองนี่มาตฐานสูงมาก
แต่ใจยังแบบว่า สู้ได้ พลังชาวร็อคต้องแสดงให้โลกเห็นนี่แหละ Visual Kei

และเมื่อถึง MaleRose เล่น ทุกอย่างก็ถูกจับจ้อง ผมลืมทุกอย่างที่ผมคิดและปล่อยไป และทำมันเห็นเต็มที่
แต่ถึงจะซ้อมดีขนาดไหนก็ตาม อาธรรพ์ก็ได้เริ่มขึ้นแล้ว พอใกล้จบเพลงที่สองที่เราเล่น
มีบางอย่างแสดงสัญญานออกมาว่าไม่ดี เบสเริ่มดับๆหาย พอจบเพลงที่สอบปุ๊ป เบสดับ O_O
ผมรู้ทันทีว่า นี่คือการฝังตัวเองพร้อมป้ายหลุมศพแล้ว 5555

malerose

สำหรับเรา การที่มองหน้าป๋าเต็ด ที่นั่งกอดอกคิ้วขมวดนั้นมันแย่มากเลย เลยหันไปมองคนอื่นดีกว่าสรุปไม่ต่างกัน
มองทุกๆคนที่อยู่ในงานแน่นร้านขนาดนี้ น่าจะหลายร้อย ผมควรจะทำยังไงดี ทุกอย่างกดดันไปหมด

*กรรมการ รอ ทีมงาน รอ ทุกๆคน รอ และแม้ Bodyslam ก็ยังต้องรอเพราะ Bodyslam เล่นปิดงาน 5555

ในระหว่างนั้นผมก็พยายามหาอะไรมาพูด แนะนำตัวเองไปเรื่อยๆ
ผมจำไม่ได้ว่าพูดอะไรไปบ้าง แต่พยายามพูดไปเรื่อยๆจนกว่าจะแก้ไขเบสให้ฟื้นคืนชีพมาอีกครั้งได้
ใช้เวลาแก้เกือบ 15 นาที ทุกอย่างมันดรอปลงไปหมดแล้ว และเพลงที่เราเล่นเพลงสุดท้ายก็คือ Road Runner

malerose

แน่นอนว่า ทุกคนในวงตอนนั้น รวนไปหมด ทำให้เล่นออกมาไม่ดีนัก
เมื่อเล่นจบ ผมนี่ไม่อยากจะเจอหน้าใครข้างล่าง ไม่กล้ามองหน้าใคร แต่มันไม่สามารถที่จะหลีกเลี่ยงได้
ผมยิ้มให้กับคนอื่นทั้งที่ผมเองรู้สึกเศร้ามากๆในใจ คนอื่นบอกว่าเล่นดีแล้ว แต่บอกเลยว่าผมไม่เชื่อและผมรู้ตัวเองดี
ผมนั่งดูวงต่อไปเล่น Boom Boom Cash และ สุดท้ายคือ Bodyslam
ในช่วงเวลานั้นผมอยากให้มันผ่านไปเร็วๆ เพื่อผมจะได้กลับบ้านไปนอนและลืมเรื่องนี้ซะ
เรื่องรางวัลผมไม่ได้คิดอะไรแต่แรกแล้ว แต่เพียงเพราะผมเล่นไม่ดีต่างหาก
และสุดท้ายถึงแม้ว่า จะได้ถ้วยชมเชยก็ตามแต่ ความรู้สึกผมก็ยังบอกว่าไม่คู่ควรกับมันอยู่ดี

หลังจากวันนั้น

หลังจากวันนั้นผมก็พักดูหนังซีรี่ยาวๆเพื่อให้ลืม กำลังใจอะไรนั้นไม่มี รู้สึกเหนื่อย รู้สึกผิด บางวันก็เก็บไปฝัน
จากนั้นแนวทางวงก็เริ่มเขว มีแววว่าจะเจ๊งอีกไม่นาน
ประมาณว่า เพื่อนๆเริ่มหันไปแกะเล่นเพลงตลาดมากขึ้น เพลงไทยอื่นๆมากขึ้น ผมเองก็ทนร้องๆไป
สมาชิกก็ออกไป 1 คน แถมยังต้องเล่นงานลานเบีย และตอนนั้นเส้นเสียงก็บวมมีปัญหาพูดออกมาคือเสียงแตก
ทุกอย่างในช่วงเวลานนั้น ปีนั้นมันแย่ไปหมด

ผมก็พอจะเข้าใจแหละว่า ในช่วงเวลานั้นเราแค่ไปรับสิ่งภายนอกสิ่งที่คนอื่นเป็นและมันดี และก็เลยจะเป็นไปตามนั้น
จนลืมไปว่า จริงๆแล้วเราเป็นใคร จุดประสงค์แนวทางแรกที่เราทำวงแบบนี้เพื่ออะไร
และ เราควรทำอะไรที่โชว์ศักยภาพในความเป็นเรามากที่สุด

สรุป

สรุปว่าผมเขียนเรื่องนี้ถึงเช้า ทั้งๆที่อยากเขียนนิดเดียว -_-”
อย่างน้อยก็มีเรื่องเล่าให้ฟังนะ จริงๆมันก็ยาวกว่านี้แต่ย่อแล้วนะ
ผมเองก็ได้เรียนรู้จากการผิดพลาดหลายๆครั้งในตอนนั้น
และจบเรื่องนั้น และไม่เป็นทุกข์กับมันอีก
เราเรียนรู้ในสิ่งที่พลาดและเอามาแก้ให้ดีกว่าวั้นนั้น

กิจกรรมที่กำลังจะมาถึง

malerose-วง-rock-ไทย
ดูรายละเอียด
By |2018-03-20T02:01:39+00:00มีนาคม 20th, 2018|News, Old Day|
X